The Prodigy

Een “bovennatuurlijk verschijnsel” was het zeker wat mijn maat Dennis en mij laatst is overkomen.

Gerard en The Prodigy

Maar laten we bij het begin beginnen….Ons “wonderkind” The Matrix (ons eigen ontworpen flipperkast) brengt ons op de meest bijzondere plekken.

Go where no man has gone before

Weken, zo niet maanden van te voren bij mijn contact bij de Heineken Music Hall (HMH) een gepolst of het mogelijk zou zijn om de Matrix flipperkast op afgelopen 10 April backstage neer te zetten tijdens het optreden van The Prodigy.

Immers zit de muziek van deze band stevig verankert in de kast en mij lijkt het mooi om in deze ambiance wat tekst en uitleg te mogen geven aan onder andere Liam, Keith en Maxim. Probleem van mij is dat ik eigenlijk nooit beren op de weg zie. Zelfs in Rhenen… Maar dit is wellicht te hoog gegrepen.

Het idee word enthousiast ontvangen bij de HMH, al is het alleen maar omdat ze er dan zelf intern ook op kunnen spelen. Wat van flipperen, daar houd de crew van de Bijlmer Bier Bak wel van. Het verzoek word neergelegd bij Mojo, hier ook een positieve feedback.

Maar wel moet er een overtuigend e-mailtje komen om het management te overtuigen. En ook nog in het Engels. Nu kan ik lullen als Mr BridgeMan in het Engels. Het schrijven is van het niveau “Louis van Gaal” maar daar zijn weer vrienden voor om je daarbij te helpen. Er staat een puik stukje tekst klaar wat overzees gestuurd kan worden. Maar na goedkeuring van Mojo word nog wel gevraagd of ik de openingszin wil aanpassen.

“I’m a Huge fan of the…”. Dit zou hun kunnen afschrikken omdat fanatieke fans er alles voor doen om in contact te komen met idolen. Alsof wij 3000+ uur gaan steken in een project om als einddoel The Prodigy te ontmoeten (-;
Wel een goed idee overigens. Maar na ettelijke e-mails dan eindelijk een bevredigend antwoord. Ja we mogen de kast neerzetten en we krijgen 2 gratis kaartjes met backstage toegang. Maar een Meet & Greet word pas op de dag zelf besloten of dat doorgang kan hebben.

9 April rij ik met een flipperkast achterin mijn bus zoals zo vaak afgelopen maanden richting Amsterdam. Ik zet de kast neer in de VIP kantine voor een banner van de Prodigy. Dat is alleen al een mooi plaatje. De crew van de HMH komt stuk voor stuk een praatje maken en een potje spelen.

Het nieuws ging dan ook als een lopend vuurtje over de aanwezigheid van de Matrix. Wie zou dit “vuurtje” aangestoken hebben?

Vrijdag 10 April. De HMH word om 12.00 overgenomen door de Crew van de band. De vip verdieping wordt dan opgeëist en er mogen dan geen rare snuiters meer vertoeven in dit gebied.

Dennis en ik zijn dus ruim voor 12:00 aanwezig om lopende zaken door te nemen, badges, polsbandjes en andere benodigdheden te ontvangen. Vanaf 12:00 moeten we paraat zijn om indien zij willen wij een oproep krijgen. Dat word dus wachten.

Maar op de allereerste rokjes dag van het jaar is dit geen straf rondom de Grolsch Geluids Grot. Lunchje hier. Winkeltje daar. Biertje zus en Starbucksje zo.

Maar wachten is wachten en de tijd kruipt voorruit. Een aantal maal ons gezicht laten zien bij de portier maar nog geen teken van leven over de aanwezigheid van de band.

Dan maar filmpje om de tijd te doden. Zak M&M en genieten van een film met goed gezelschap. Wat kan het leven soms met simpele dingen zo mooi zijn. Tijdens de film een telefoontje; met 3 man in de zaal durfde ik die wel aan te laten.

De MOJO man. De band komt pas rond 19.30. Dus doe rustig aan. Na wat meer tijdverdrijf lopen we om 19.00 via de vip ingang naar binnen. Alle opgeplakte stickers en polsbandje doen vele deuren voor ons openen. Via de tribune lopen wij de zaal binnen en observeren wij het binnenstromend publiek. En wat voor publiek. Een soort van punk meets rave.

40 jarige gabbers met mini hanenkammen. Een Tatoeage conventie met een workshop “hoe loop je van A naar B in een skinny jeans” en een vleugje schminken voor gevorderde. Om dit beeld te verwerken nemen wij plaats in de personeelskantine afwachtende op goedkeuring.

Met ons wacht een dame van #3FM. Zij mag de mannen fotograferen en een canvas in ontvangst nemen voor de Serious Request veiling later dit jaar. In die slipstream zouden we moeten varen om de mannen even te spreken. Dat staat gepland om 21.00. Een kwartier voor het optreden begint. Heel krap dus. Om 20.59 eindelijk beweging.

De 3FM dame word opgehaald en wij, wij krijgen te horen dat de band geen zin en geen behoefte heeft aan een ontmoeting en niet op de foto wilt met de flipperkast. Jammer, maar so be it. Het was een hoop, maar soms blijft het bij hopen. Alle moeite was het zeker waard om zover te komen.

Maar nu dan maar ons klaarmaken voor het concert. Want daar hebben we echt wel zin in. Aan de zijlijn zie we hoe de gehele zaal veranderd in één grote Moshpit. De bass is zo heftig dat er een 2e hartslag word gecreëerd en ik met 180 slagen per minuut een enorm spektakel aanschouw. Een kleine 2 uur vol beuken is voor ons toch wel een flinke aanslag. Zeker omdat we al voor dag en dauw uit de veren waren die dag. Het laatste half uur zijn we achter het podium gekropen en vanaf een flight case alles aanschouwt. Na de toegift liepen de mannen al zwetend langs ons. Vanaf minuut 1 na afloop stormen de roadies en HMH crew uit alle hoeken en gaten toe om alles weer af te breken. Ons staat ook nog een afbreek sessie te wachten. Maar dat is peanuts met wat deze mannen te doen staan. Wij nemen ruim de tijd om even na te kletsen. Maar voor ons word het ook laat en we willen graag naar huis.

De stoute schoenen aangetrokken en even polshoogte genomen bij onze Matrix. Aldaar is de afterparty gaande. Geen drugs, geen hoeren of andere activiteiten maar een serene rust. Wel poppende Champagne.

Binnen no-time worden we door Liam Howlett (een van de leden van de band en de drijvende kracht erachter) gevraagd of wij de boys van de Matrix zijn. Yes we are. Mag ik zo vrij zijn om jullie wat tekst en uitleg te geven over ons hobby project?

Jazeker. En vanaf dat moment…..

Wow. Alsof je 10 blikjes Red Bull achter je kiezen had of je de laatste trede van een trap oversla terwijl je had verwacht dat je er al was. De adrenaline giert door mijn lichaam. Alle leden van de band, het management, de booker, vrienden etc kruipen om de kast heen en wij mogen tekst en uitleg geven. Een kleine demonstratie en uiteraard het liedje “smack my bitch up” laten horen, gevolgd door de wizard mode. Ze vinden het allemaal geweldig, maar stiekem vinden Dennis en ik het het allermooist.

Liam Howlett heeft zelf twee flipperkasten thuis (Addams Family en Twilight Zone) en praat ronduit. Mijn vraag of hij toch niet met ons op de foto wil maar dan zonder de kast word zonder problemen gehoor aan gegeven. De andere leden haken af en vertrekken naar het hotel. De manager en Nederlandse Booker van de band vinden ons verhaal super en ik geef aan dat het zo jammer was dat er eerder op de dag geen toestemming was gegeven voor een foto met de kast erop.
De manager zegt: “that shouldn’t be a problem, ask Liam”.

En ja hoor. Na weken van hopen. Het jammer gevoel van eerder die avond, het heftige optreden. Het geluk van het toch mogen ontmoeten van de band eindigt in een waar sprookje.

Een foto met The Matrix en Liam Howlett.

We zijn van de kaart, outta space. There is a difference between knowing the path and walking the path.

Pinnovating The Matrix

Weken later een uitnodiging van de Band zelf of ik bij We Are Electric te Eersel nogmaals wil komen met de Matrix.
Wederom een avond backstage met oesters, champagne en veel vips. Liam was zelf bereid om de kast te signeren.
Met grote letters staat er nu op de zijkant van het kabinet.

“RESPECT, LIAM, THE PRODIGY”

Wow.

Met vriendelijke groet, Gerard van de Sanden

“A Pinderella Story”

Gerard Ekdom

Een aantal maanden geleden mocht ik Gerard Ekdom interviewen voor het Pinball Magazine “de Spinner” in zijn mancave, hier het bijzondere verhaal. in ieder geval bijzonder voor mij.

Gerard en Gerard Ekdom

Gerard Ekdom, mocht je hem nog nooit gehoord hebben, dan zit je waarschijnlijk op een andere frequentie. Mocht je hem nog nooit gezien hebben, dan ben je geen frequente TV kijker.

Wie is Gerard eigenlijk? Gerard is een muzikale duvelstoejager “iemand die overal goed in is”. Zijn kennis van muziek is sprookjesachtig. Elke noot, songtekst, intro, jaar van afkomst, achtergrond info of filler (een filler is een meestal instrumentaal stukje muziek wat gebruikt word om de DJ een kort verhaaltje te laten vertellen, zo lijkt het net of de muziek gewoon doorloopt) kent hij : fenomenaal. De synapsen in zijn hersenen maken de meest onmogelijke verbindingen. Op radio 3FM verwent hij dagelijks van 12.00 tot 14.00 zijn luisteraars met het programma “FF Ekdom”, ik noem ze dan ook FFLuisteraars.

Het glazen muiltje, euh glazen huis past Gerard als geen ander, vlak voor de kerstdagen heeft hij zich meerdere malen opgesloten om voor een goed doel geld in te zamelen.

En niet onverdienstelijk. Maar het allermooist is toch de traditie die in een relatief korte tijd gecreëerd is, het Glazen Huis hoort bij de week voor kerst, net zoals de Top 2000 van Radio 2  bij de periode tussen kerst en oud en nieuw hoort.

Via een flipper kennis krijg ik de tip dat mijn woordgrappen goeroe Gerard in het bezit is van een Captain Fantastic flipperkast, via Rick Romijn’s (radio 538) inspanningen kom ik in contact met de borstharige baritonstem.

Met fotograaf Jeffrey als mijn side-kick worden we ontvangen door ms. Ekdom, Nicole. Geen idee wie die rare snuiters zijn die voor de deur staan. Maar als Gerard zijn eigen oprijlaan komt opgereden worden we nog raarder bevonden. Zeg het eens mannen….

Oooo, Flipperkast. Helemaal vergeten en al helemaal vergeten om mijn vrouw te informeren. Waar wij weken naar uitkijken is voor een ander iets om niet bij stil te staan, maar minder welkom zijn we er niet om, integendeel.

Met een heerlijke cappuccino en wat prietpraat volgt het eerste woordgrapje al, Gerard wat is je hond dik?, terwijl hij toch altijd aan de lijn is. Wij worden verzocht om Gerard te volgen naar het heilige der Heilige, de Mancave van Gerard Ekdom, alias Dr. Pop. Die naam is niet voor niets. Zijn basement is als een apotheek. The Cure zit hem in de medicijnkasten vol muzikale geneesmiddelen. Waar je ook kijkt, overal staan platen of Cd’s, en dan niet een cd van jou of een cd van mij maar allemaal van Gerard.  En alles gesorteerd op alfabetische volgorde, kleur en geur. Zo staan de naar dennennaalden ruikende albums in sectie Kerst naast de letter L van Lemon tree.

Ik had mij een beetje verdiept in de Captain Fantastic. Een easter egg (verborgen grapje) van deze kast is dat Adolf Hitler is afgebeeld op de kopruit en zich bevindt tussen het publiek wat Elton John aan het aanschouwen is tijden het zingen van Pinball Wizard. Maar Gerard is mij voor en verteld mij over de Charlie Chaplin snor dragende Dictator die vervolgens wordt aangewezen door Nicole. De kast staat er netjes bij en we spelen een potje.

De kast is echt gekozen voor het thema maar het liefst heeft Gerard een Star Wars (Data East ’92) flipperkast, want daar heeft hij toch wel leuke herinneringen aan.

Bij het overhandigen van een Pinball boek aan hem met de nodige uitleg dat op pagina 74,79 en 114 er meer info over zijn flipperkast staat constateert Gerard dat wij eigenlijk net zo zijn als hij, gepassioneerd over iets waar je maar geen genoeg van kan krijgen, bij hem muziek en bij mij de flipperkast. Ik vraag hem of hij daar nog een muzikale link tussen kan bedenken. Verder dan Pinball Wizard van the Who en een songtekst van Gerard’s grote held Bruce Springsteen (4th of July, ”As the wizards play down on Pinball Way on the boardwalk way past dark”) komen we niet.

Het uur erna wordt het een 3 ledig muzikaal betoog gehouden door Gerard, Jeffrey en Gerard wat nou eigenlijk het allermooist is, zo zijn Gerard en Jeffrey het roerend eens over Donald Fagen (had ik nog nooit van gehoord). Tijdens de zwangerschap van zoon Lennon was dit de enige cd die hij in huis had tijdens een verbouwing. Toen ze samen in bad zaten is hier een moment gecreëerd dat tot op heden nog in beide gedachten gegrift staat. Bij het vertellen van dit verhaal pakt Gerard de Cd tevoorschijn van mr. Fagen en haalt de echo print van de zwangerschap uit het cd hoesje, wow.

Ook mijn muzikale helden (The Pilgrims) komen aan bod. Gerard is de enige DJ die nog wel eens wat draait van deze jammer genoeg niet doorgebroken Nederlandse band, 23 mei 2012 was de laatste keer dan je een liedje van hun draaide Gerard, wellicht word het weer eens tijd. De glimlach op zijn gezicht is een bijzondere, iets met fascinatie.

Alle drie zijn we het in ieder geval eens over het nummer  “Gotye – Somebody That I Used To Know”, die vinden we geweldig. Gerard heeft de gouden plaat aan zijn wand hangen als enorme dank je wel voor zijn inzet om dit een wereldhit te maken.

Net zoals het programma van Gerard ook twee uur duurt wordt het tijd voor ons om weer huiswaarts te gaan, met een gesigneerde “Gerard Ekdom’s BBQ Box” cd onder de klotsende oksels nemen wij afscheid. Jeffrey is inmiddels de woordgrapjes ook meer dan zat.

Gerard en Nicole, bedankt voor deze onvergetelijk ervaring.

Dr. Pin
Gerard van de Sanden

Gerard en Gerard Ekdom

PS: Enorm veel succes bij Radio 2 later dit jaar, wij als publiek zijn daar ook aan toe en zullen je zeker opzoeken in de ochtenduren onder het genot van een hopelijk net zo lekkere cappuccino als we bij jou genuttigd hebben.

Met vriendelijke groet, Gerard van de Sanden

Officiële opening door Gerrit Zalm

Uit het persbericht…
Gerrit Zalm opent Rotterdams flipperkastmuseum

Gerard van de Sanden en Gerrit Zalm

‘Een historische collectie op een historische lokatie’, zegt Gerard van de Sanden, directeur van het Dutch Pinball Museum. Op donderdag 26 november* a.s. zal Gerrit Zalm, CEO ABN Amro, de officiële opening van het museum verrichten. Ze herbergt de kleurrijke geschiedenis van de flipperkast: er staan 50 flipperkasten uit de periode 1900 tot de allernieuwste exemplaren van dit jaar. Ze zijn – op enkele exemplaren na – door museumbezoekers te bespelen.

Het flipperen maakt een heuse comeback: nadat de kasten begin deze eeuw uit de kroeg en de voetbalkantine verdwenen waren, komen de flipperkasten op veel plaatsen weer terug. En liefhebbers (er is een Nederlandse Flipper Vereniging met 1200 leden) schaffen kasten voor thuis aan. Maar iedereen die ‘het flippergevoel van vroeger’ weer wil ervaren, kan dus nu in het Dutch Pinball Museum terecht. Het museum ligt in de trendy wijk Katendrecht, en met uitzicht op Hotel New York bevindt zich in de Fenix Loodsen een walhalla aan flipperkasten. Unieke speelvelden en prototypes maken het museum compleet. Het museum is een initiatief van Gerard van de Sanden (41), die al sinds zijn vroege jeugd aan het spel met de stalen ballen verslingerd is geraakt.

Meer informatie over het museum: www.dutchpinballmuseum.com

* toegang alleen op uitnodiging

1 2 3
  Boek Nu